Het weekend van 24 en 25 juni stond voor ons in het teken van De Kent Open International Judochampionships in het sportcentrum Chrystal Palace in Londen. Om 7 uur s’ ochtends stonden we klaar voor vertrek op de sportschool. Aangezien Kyan geblesseerd is, besloten we om met 1 auto te vertrekken. De vulling: Cock en Rachele Heystek, Tim de Jong, Samantha van Weel en Akkie Muilwijk. Akkie was alleens in Londen geweest, maar voor de rest was het de eerste keer: Leuk dus!

Cock had alles voortreffelijk voor elkaar. Zijn liefdevolle Tomtom bracht ons in now time naar Calais, alwaar we de tunnel zouden nemen naar Folkstone. Vanuit daar zou het dan nog een uurtje rijden zijn naar Londen. Begeleid door de Belgische Q music was het prima vertoeven.
Na de Franse paspoortcontrole mochten we doorrijden naar het volgende raam, alwaar door de Engelse douane nogmaals naar onze paspoorten gekeken werd.

Akkie had wat boekjes over Londen meegebracht en het bleek dat we in korte tijd veel wilden bekijken. Als alles goed zou gaan zouden we ongeveer om 12.00 Engelse tijd aankomen bij het hotel, zodat we we ’s middags Londen konden verkennen. De volgende dag waren voor ons de wedstrijden.
Na een half uurtje treinen waren we in Engeland. Geen krijtrotsen gezien, maar wie weet volgende keer weer als we met de boot aankomen.

Met onze kennis van Engeland zit het helemaal goed. Akkie’s inburgeringstest werd vooral door Tim goed afgesloten. Hij wist met name veel te vertellen over het engelse hof en de vriendinnen van Prins Charles. De meiden kwamen uiteraard heel ver met engelse boybands. In rap tempo wisten zij er tien op te noemen.
Voor Cock was het rechts rijden even wennen, maar hij bracht het er super vanaf. Vlotjes arriveerden we bij ons hotel: The new dome hotel in Londen. 100 jaar geleden was het zeker nieuw, nu hopen we dat het toiletpapier nieuw was. Het stond ook een beetje scheef……… In ieder geval een prima plek om de nacht door te brengen.

Om zo min mogelijk tijd te verliezen besloten we snel de bus te nemen naar het centrum van Londen. We wilden zoveel mogelijk zien en besloten in het centrum van Londen een rondleiding te nemen in een dubbeldekker.
In rap tempo werden alle bekende spots aangedaan. Overal kon je uitstappen om vervolgens weer in een andere bus plaats te nemen. Op een cabaret achtige wijze vertelden de gidsen alles aan elkaar.

Om het thuisfront niet teleur te stellen, werd voor hen nog wat leuke inkopen gedaan. Tim scoorde wat leuke soccer shirts voor zijn broertjes. Over het voetbal gesproken. Zondag was voor Engeland de grote dag! Er liepen heel wat engelsen dan ook rond in het shirt van het engelse elftal. Eenmaal terug in het hotel, fristen we ons op voor een stevige maaltijd in een restaurantje om de hoek. Op de heenweg hadden we al wat restaurantjes gespot, ongetwijfeld tussen een kapperszaak of een souvenirswinkel: Jeetje wat zijn er veel kapperszaken in Londen en om eerlijk te zijn: Je ziet het er niet aan af……
Vanwege de stevige trek werd besloten om Samantha niet voor ons allen te laten bestellen…… Binnen 5 minuten hadden we dan ook een heerlijk maatlijd voor ons neus. Veel chips, met chicken, fish en kebab. De beentjes voelde aardig vermoeid en hoewel de wedstrijd Argentinie-Mexico behoorlijk spannend was, haalden de meesten het einde niet. De volgende dag moesten we vroeg op Tim en Rachele zouden om 7 uur de wekker zetten. Blijkbaar was het omrekenen in de vermoeide staat wat lastig, aangezien in de kamer van Akkie en Tim de wekker al om 5 uur ging en in de kamer ernaast om 6 uur. Hahahaha. Na een ontbijtje met veel toast, was het Chrystal Palace snel gevonden.

Tim en Samantha wogen goed. Rachele’s blessure speelt de laatste tijd weer wat op, zodat ze besloot zich te sparen voor het trainingskamp in Frankrijk. Met de tribunes dicht op de mat hadden Samentha en Tim dus drie coaches.
De organisatie bleek een beetje lastig, maar omdat ze perse voor de wedstrijd van Engeland naar huis wilden, werd alles op alles gezet om het toernooi zo snel mogelijk te laten verlopen.
Rachele kwam wat engelse tegenstandsters tegen en dat was al snel gezellig. Tim en Samantha waren vroeg klaar. Nadat Samantha haar bronzen plak opgehaald had, konden we dan ook snel op weg naar huis. Zouden we nog op tijd zijn voor de wedstrijd?

Bij de tunnel was dan eindelijk de langverwachte Burger King. Na een bakkie koffie en nog wat andere inkopen (Akkie kocht een sportkrantje, maar het bleek al snel dat ze met sporten wat anders bedoelen in Engeland) konden we de trein weer in. We reden nog niet of er was al een evacuatie alarm. Gelukkig konden we snel weer rustig plaats nemen om een potje te kaarten. Na weer wat kennis quizjes, waarbij werd aangetoond dat met de filmkennis van Rachele en Samantha niks mis is en een spannende flutroman, kwamen we zo ongeveer tijdens de aftrap binnen.

Een superweekend en zeker voor herhaling vatbaar.